روزنامه اعتماد در گزارشی با عنوان « آتش‌بس‌نفتي تهران- رياض » به تحلیل بازی برد- برد نفتی ایران و عربستان پرداخته است. این روزنامه در این گزارش نوشت: «ايران و عربستان سعودي به تفاهم دست پيدا كردند اما در اين حصول تفاهم دستان نه چندان پنهاني بود كه دو كشور را متقاعد به اين راهبرد براي خروج از بن بست كرد؛ ولاديمير پوتين، رييس‌جمهور روسيه. خبرگزاري رويترز نخستين رسانه‌اي بود كه خبر از نقش پوتين در اين معامله داد. رويترز در اين خصوص نوشت: رييس‌جمهور روسيه نقش بسيار مهم و حياتي در نزديك كردن ديدگاه‌هاي دو رقيب منطقه‌اي ايران و عربستان در نشست اخير اوپك در وين ايفا كرد. روسيه كمك كرد تا كشورهاي اوپك براي نخستين‌بار در ١٥ سال گذشته با روسيه‌اي كه عضو اوپك نيست درخصوص توليدات نفني به تفاهم برسند. ايران و عربستان سعودي در وضعيت رابطه صفر ديپلماتيك به سر مي‌برند. دعواها بر سر پرونده‌هاي متعدد منطقه‌اي راه خود را به روابط دوجانبه هم باز كرده است. اختلاف‌ها جاي خود را به گره‌هاي كور داده‌اند و در حال حاضر نيز فضاي بي‌اعتمادي ميان مقام‌هاي دو كشور به اندازه‌اي است كه گشايش ديپلماتيكي در كوتاه‌مدت در رابطه دوجانبه قابل تصور نيست. در چنين فضايي، ايران و عربستان سعودي به توافقي در يك حوزه اقتصادي دست يافته‌اند و هرچند كه در اين ميان نام يك واسطه هم به چشم مي‌خورد اما همين رضايت دادن به حكم قرار گرفتن يك بازيگر ديگر نيز برخي اميدها به قرار گرفتن دو كشور در مسير عدم تنش‌‌زايي بيشتر را زنده كرده است. هرچند كه در برخي محافل آنچه در نشست روز چهارشنبه رخ داد به شكست عربستان تعبير مي‌شود اما تجربه توافق‌هاي ماناي منطقه‌اي و بين‌المللي مي‌گويد كه راهبرد برد- برد براي تمام بازيگران درگير در يك بحران يا پرونده است كه مي‌تواند به خروج از بن‌بست منتهي شود. برنده نشست روز چهارشنبه هر ١٤ مقام نفتي بودند كه از كشورهاي متعدد با انگيزه‌هاي مختلف براي موافقت يا مخالفت با كاهش توليد نفت آمده بودند. ايران به توليد بيشتر براي جبران روزهاي سخت تحريم نياز دارد و عربستان به درآمد نفتي بيشتر براي جبران كسري بودجه. در اين توافق برگ برنده‌اي براي هركدام از بازيگران نهفته است و اين همان مدلي است كه وزير امور خارجه ايران براي حل بحران‌هاي منطقه‌اي اصرار بر اجراي آن دارد.

هيچ بازيگري از تداوم بحران در هيچ كدام از پرونده‌هاي منطقه‌اي منتفع نمي‌شود. هزينه‌هاي انساني آنچه در سوريه، يمن، عراق و همچنين در سايه سبعيت داعش دامنگير منطقه شده است، تنها به اسم يك بازيگر نوشته نمي‌شود. منطقه خاورميانه و جهان اسلام با هزار تهديد رنگارنگي كه از هر سو با آن روبه‌رو است به فريادهاي پيروزي يك بازيگر نياز ندارد بلكه به همصدايي براي كاستن از اختلاف‌ها با توسل به منافع مشترك نيازمند است. شايد آنچه روز چهارشنبه ٣٠ نوامبر در وين رخ داد، بتواند مقدمه‌اي براي گفت‌وگوهاي هرچند با واسطه دو بازيگر مهمي شود كه هيچ كدام نمي‌توانند ديگري را از شطرنج معادلات پيچيده منطقه حذف كنند.»