حسين انتظامي در وبلاگ خود با اشاره به سانحه هوايي در فرودگاه مشهد نوشته است: جان آدميزاد ظاهرا براي ما ارزشي ندارد. با همه شعارهايي كه در تكريم انسان و انسانيت مي‌دهيم خروجي عملكرد ما چنين چيزي را تاييد نمي‌كند.

شايد در عالم تعاملات يا استانداردهاي بين‌المللي، همسايه شمالي خود را الگو قرار داده‌ايم‌؛ ‌همسايه‌اي كه تفاوت آشكار با رقيب ديرينه خود يعني آمريكا دارد. آمريكايي‌ها اينجور نشان مي‌دهند كه جان شهروندان‌شان برايشان مهم است. حتي جان سربازان - كه اساسا ماموريت كشتن و كشته شدن دارند - نيز از اين قاعده مستثنا نيست. جان‌مايه همه تظاهرات عليه سياست‌هاي بوش اين بود كه چرا جان فرزندان‌مان در افغانستان و عراق را به خطر مي‌اندازي؟ به چند دهه قبل هم كه برگرديم علت اصلي كوتاه آمدن واشنگتن در اقدامات تجاوزكارانه‌اش در ويتنام همين فشار افكار عمومي بود. دولت‌هاي آمريكايي با همه توانايي خود در فريب و هدايت افكار عمومي، باز هم در مقابل آن منفعل است اما متقابلا روس‌ها شايد به تنها چيزي كه اهميت نمي‌دهند همين باشد! هر دو كشور مساحتي بزرگ دارند و هر دو از جمعيتي بزرگ برخوردارند. روس‌ها شايد به دليل همين بزرگي، ارقام 100 و 200 و هزار برايشان كوچك مي‌نمايد ؛ شايد هم رسوب استالينيسم - كه مي‌تواند جان ميليون‌ها انسان را در گولاك بگيرد و به راحتي بهاي تصفيه سياسي را بپردازد - آنها را چنين كرده است ؛ اگر هم كمي به عقب برگرديم شايد رسوب خودكامه‌گري‌هاي تزاري است كه طي نسل‌ها چنين فرهنگي را حاكم كرده است.

رفتار مسكو در قبال چچن، آبخازيا و ملت‌ها و دولت‌هاي مشترك‌المنافع پرده از اين نگاه سخت و بي‌توجه به جان آدم‌ها بر مي‌دارد. آمريكايي‌ها اگر چه در تجاوزات برون مرزي خود بي‌رحم‌تر از رقيبند اما لااقل نگران بازنمايي چهره خود نيز هستند و تلاش دارند با اتكا به قدرت ديپلماسي يا رسانه‌هاي پرنفوذ، رفتار بي‌منطق خود را توجيه كنند.

اگر اين هواپيماها از نظر همسايه شمالي ما هنوز قابليت استفاده دارد،‌ اگر نرم او در تعويض قطعات يدكي يا زمان خارج كردن هواپيما از ناوگان، دو، سه برابر استانداردهاي بين‌المللي است ما نبايد استاندارد روسي را ملاك قرار دهيم. اين استانداردها با نگاه ما به كرامت انساني نمي‌خواند.

تابناک