آیا تا کنون به این اندیشیده‌اید که کشاورزی باشید در یک مزرعه بادمجان یا کلم، و به هر بوته با آدرس آی پی منحصر به خودش دسترسی داشته باشید و وضعیت آن را کنترل کنید؟ یا اینکه برنامه رشد و نگهداری جدیدی را برای یک گیاه، از همسایه، دوستان و یا افراد ناشناس، و از طریق اینترنت دانلود نمایید و یا اصلا خود گیاه به دنبال دوستانش در «شبکه اجتماعی گیاهان» در سراسر دنیا باشد و برنامه‌های زندگی خودش را با دیگران به اشتراک بگذارد و از تجارب سایر گیاهان استفاده نماید.

تیم تحقیقاتی کشاورزی آزاد (Open Agriculture) به رهبری دکتر کِیلب هارپر (Caleb Harper) در دانشگاه MIT، ایده‌هایی را پرورش داده‌اند که به همین موارد و بیشتر از آن، منجر خواهد شد. این گروه پژوهشگر، توانسته‌اند کامپیوترهایی را بسازند که کارشان پرورش گیاهان است؛ دقیقا همان کاری که یک کشاورز انجام می‌دهد. اما این کامپیوترهای شخصی، قرار است در هر مکانی و مستقل از شرایط محیطی، به واسطه هوش مصنوعی، داده‌کاوی و بهره‌گیری از دانش زیست‌شناسی و کشاورزی کلاسیک، کار پرورش گیاهان و تولید غذا را عهده‌دار شوند. تمایل دارم این را، کشاورزی دیجیتال بنامم.

 

این گروه پژوهشی با استفاده از فناوری‌های مختلف، کامپیوترهایی را ساخته‌اند که یک محیط مناسب برای کشت را برای انواع گیاهان فراهم می‌آورد و از این نظر، تقریبا هر مکان در دنیا، می‌تواند برای کشت هر محصولی مناسب باشد. علاوه بر این، هر گیاه و هر بوته، در بخش مربوط به خودش پرورش داده می‌شود و همه علایم حیاتی و فیزیکی آن، دائما کنترل می‌شوند. داده‌هایی نیز که در این روند به دست می‌آیند، با استفاده از روش‌های داده‌کاوی و هوش مصنوعی، کاوش شده و الگوهای رشد مناسب تشخیص داده می‌شوند.

 

به این ترتیب، دیتاسنترهای گیاهی و غذایی نیز در سراسر دنیا ایجاد می‌شوند و کارشان، برقرار کردن ارتباط میان گیاهان در حال رشد است. به این ترتیب، شما می‌توانید در اتاق خواب‌تان یک درخت موز داشته باشید که رابطه دوستانه‌ای با یک درخت موز در شیلی یا سوئد دارد، و هر از گاهی با آن‌ها در خصوص چطور رشد کردن مشورت و تبادل نظر می‌کند.