اما این تغییر چه تاثیری در وضع موجود دارد؟ در خیابان‌ها و معابری که به بهانه چهارشنبه سوری به میدان جنگ تبدیل می‌شوند، جان و مال مردم در آن ندید گرفته می‌شود و در معرض خطر است، انواع و اقسام اشکالات در آن به چشم می‌خورد و هیچ شباهتی به جشن ندارد. آیا اینکه بگوییم «چهارشنبه سوری» خیابان‌ها امن و خطرات دفع می‌شود؟

پاسخ به این سوال بی شک منفی است مگر آنکه مردم به خیابان‌ها بیایند و کاری که ماموران پرشمار انتظامی از گذشته تا به امروز نتوانسته‌اند تمام و کمال انجام دهند را عهده دار شوند؛ اینکه مراقب جوانان و نوجوانانی باشند که برایشان چهارشنبه سوری چیزی بیش از ترقه و بمب‌های دست ساز و ماجراجویی نیست.

باوری که متاسفانه به ذهن اغلب نقش آفرینان چهارشنبه سوری سنجاق شده و برای فرار از مصائب این روز راهی جز شکستن آن وجود ندارد. کاری که اگرچه می‌بایست مسئولان برای طی شدن آن زمینه سازی کرده و رسانه ملی را هم همسو کنند، اما به هر دلیل فعلا بر دوش خانواده‌ها مانده است. بر دوش پدران و مادرانی که می‌بایست ساعات پیش رو را دوشادوش جوانان و نوجوانان خود در خیابان‌ها بگذرانند تا بتوانند جلوی خطر آفرینی‌ها را بگیرند.

خانواده‌هایی که اگر به فرزندانشان بیاموزند چهارشنبه سوری چه بوده، می‌توان امید داشت آمار دهشتناک حوادث این روز رو به کاهش بگذارد و زمینه ساز همراهی بیشتر مسئولان با این مراسم شود؛ مراسمی که چیز زیادی از آن باقی نمانده، اما حفظ همین باقیمانده‌ها می‌تواند به حذف خطرات فراوانی منجر شود که کمتری کسی از آن گریزی دارد.