در حدود دو هفته است که کابل، پایتخت افغانستان به معنای واقعی کلمه در تاریکی فرو رفته.
ناظران ما در این شهر می‌گویند تنها برای دو تا سه ساعت در روز برق دارند.
زمانی تاریکی کابل را فرا گرفت که طالبان در روز ششم بهمن [دلو] در ابتدا یک پست برق و سپس یک پست دیگر برق را در مناطق دند شهاب و دند غوری در منطقه‌ای جنگی در ولایت بغلان در شمال کابل منهدم کرد.
مردم از نبود برق به تنگ آمده‌اند و صاحبان صنایع به شدت عصبانی هستند.
به نظر می‌رسد دولت مرکزی ضعیف‌تر از آن باشد که بتواند به زودی راه حلی برای این مشکل پیدا کند، در نتیجه هر کس در کابل سعی کرده با توجه به امکانات و توان مالی خود راه حلی برای معضل بی‌برقی پیدا کند- صاحب یک کارخانه مواد غذایی در کابل در این رابطه گفته است که مجبور شده یک شیفت کاری را تعطیل کند و برای شیفت بعدی نیز از ژنراتور استفاده کند که هزینه تولید را به شدت افزایش داده است-

خاموشی مطلق و شارژ موبایل با استفاده از لپ‌تاپ که پیشتر شارژ شده است

آقای حسیب معترف ناظر ما در کابل است:

از سال 2005 تاکنون، چنین بی‌برقی طولانی‌ای را تجربه نکرده بودیم- سال گذشته در پی طوفان چند پست برق در مسیر کابل دچار مشکل شد که برای دو ماه، شهروندان کابل با قطع و وصل مرتب برق مواجه بودند- زندگی ما حالا به گروگان این بی‌برقی بدل شده است. مردم فقط چند ساعت در روز برق دارند تا تلفن‌های همراه و لپ‌تاپ‌های خود را شارژ کنند. در نتیجه ما مجبوریم برای اینکه تا حدی زندگی را راحت‌تر کنیم برای خانه خود ژنراتورهای کوچک برق بخریم.
به طور مثال من یک ژنراتور کوچک برق برای خانه خودم خریده‌ام که توان تولید 2 کیلو وات برق را دارد. از برق تولیدی آن می‌توانم برای روشنایی، تلویزیون و ماهواره و شارژ موبایل و لپ‌تاپ استفاده کنم. اما باید یخچال را فراموش کرد. تصور کنید مگر می‌شود هفته‌‌ها بدون یخچال زندگی کرد؟
خوشبختانه همه در خانه ما شاغل هستند و ما ژنراتور را تنها از ساعت 17:30 تا 23 روشن می‌کنیم که حدود سه لیتر سوخت مصرف می‌کند. ما این دستگاه را سیصد دلار خریده‌ایم و روزی هم 65 سنت سوخت مصرف می‌کند.

استفاده از فانوس برای روشن نگه داشتن خانه

برخی دستگاه‌های شارژی هم هستند که فروشندگان مدعی‌اند با چهار ساعت شارژ کردن آنها تا 48 ساعت روشنایی را تامین می‌کنند اما دروغ است و حتی 4 ساعت هم روشن نمی‌مانند.
ما گاهی از شارژ ماشینی برای شارژ کردن موبایل‌های خود استفاده می‌کنیم.
آنهایی هم که پول پرداخت این چیز‌ها را ندارند باید با چراغ‌های گازی سر کنند.- حقوق متوسط یک کارگر ساده در افغانستان حدود 75 دلار است و این میزان برای یک معلم به حدود 150 دلار افزایش می‌یابد.-

دستگاهی که می‌توان در ساعت وصل برق آن را شارژ کرد و سپس از آن به عنوان روشنایی و یا شارژ موبایل استفاده کرد

اما ادارات و شرکت‌ها باید هزینه گزافی برای تامین برق مورد نیاز خود پرداخت کنند. به طور مثال در محل کار من، یک ژنراتور با توان 20 کیلو وات وجود دارد که 10 هزار دلار پول برای آن پرداخت شده است و برای هشت ساعتی که روشن است حدود 30 لیتر سوخت مصرف می‌کند که این هم خود هزینه گزافی است که به روزی حدود 7 دلار در روز میرسد.
مردم هم تا حدی ناامید شده‌اند و هم عصبانی هستند.
طالبان در این منطقه بسیار قدرتمند است و ظاهرا دولت هم نمی‌تواند این مناطق را از دست آنها خارج کند و امنیت لازم برای تعمیر این پست‌های برق را تامین کند.
ما نمی‌دانیم تا کی باید در این شرایط زندگی کنیم.

ژنراتوری با توان تولید 10 کیلو وات برق که در فروشگاه های و برخی ادارات کوچک به کار گرفته شده

 

ژنراتوری با توان تولید 20 کیلو وات برق

این در حالی است که طالبان به تازگی طی اعلامیه‌ای مدعی شده است نه آنها، بلکه این ارتش افغانستان هدف قرار گرفتن پست‌های انتقال برق است.
بر اساس اعلام کمپانی "برشنا"آنها به هشت ساعت وقت برای تعمیر پست‌های آسیب‌دیده نیاز دارند.
کابل با جمعیتی بیش از 5 میلیون نفر به 500 مگا وات برق نیاز دارد.
افغانستان 77 درصد برق مورد نیاز خود را از کشورهای اطراف از جمله ازبکستان و تاجیکستان وارد می‌کند. این در حالی است که تنها یک چهارم منازل در افغانستان به شبکه سراسری برق متصل هستند.

روش بسیار خطرناکی که یک مغازه‌دار برای روشن کردن مغازه‌اش از آن استفاده کرده