هک مغز اثراتی باور نکردنی دارد ولی هنوز در اول راهیم

با اتصال جریان الکتریسیته، ممکن است شما وارد حالتی شوید که قادر به یادگیری مهارت جدیدی آن هم دو برابر سریع‌تر از سابق شوید، مسائلی را حل کنید که ساعت‌ها وقتتان را می‌گرفته و یا حتی در یکی از این رقابت‌های مختص تیز هوشان برنده شوید! البته این‌ها تنها مثال‌های واضحی در این مورد است، چرا که با ایمپلنت یک تراشه این قابلیت‌ها به بی‌نهایت افزایش می‌یابند! در ادامه با بیتلاگ همراه باشید. محققان بر این باورند همان‌طور که درک ما از مغز افزایش می‌یابد، قادر به استفاده از الکتریسیته برای بهبود تمرکز، حافظه، یادگیری، توانایی‌های ریاضی و تشخیص الگوها خواهیم بود. تحریک الکتریکی واضحاً می‌تواند باعث بهبود افسردگی و مشکلات ذهنی شود. شاید ما در نهایت حتی موفق به ایمپلنت تراشه‌های کامپیتوی (در مغز) شویم که امکان جستجوی مستقیم وب (از طریق مغز) را برای اطلاعات جدید و یا حتی دانلود مهارت‌های جدید، چیزی مثل یادگیری آموزش کونگ‌فو نئو در فیلم ماتریکس فراهم کند! به هر حال در حال ورود به دوره‌ای هستیم که امکان تغییرات عدیده‌ای در مغز را فراهم می‌کند. اما نکته کلیدی در این مورد رمزگشایی کارکردهای مغز است، مانعی بزرگ که تاکنون میلیاردها دلار هزینه تحقیقاتی صرف آن شده است. گری مارکوس، استاد روانشناسی از دانشگاه نیویورک و سردبیر کتاب “آینده مغز: مجموعه مقالاتی از عصب شناسان برجسته جهان” در این مورد، گفت: «فکر نمی‌کنم شکی در این بین وجود داشته باشد، ما در نهایت قادر به درک (کارکرد) مغز خواهیم بود. سؤال بزرگ این است، تا آن موقع چقدر زمان باقی‌مانده است.» ترمیم و ارتقا اغلب تکنولوژی‌هایی که می‌تواند موجب ارتقای توانایی تفکر ما شوند می‌توانند نقش مهم دیگری را هم ایفا کنند. این تکنولوژی‌ها ممکن است نقشی اساسی در توقف زوال عقل، درمان بیماری‌های ذهنی و حتی بازیابی شنوایی و بینایی به افراد کر و نابینا داشته باشند. برخی از این تکنیک‌ها پیش از این مورد استفاده قرار گرفته است. تحریک مغز برای درمان بیماری‌ها به‌وسیله جریان الکتریکی سابقه‌ای طولانی دارد. یونانیان و رومیان باستان از جمله فیلسوف معروف پلینی پیرتر به خود با نیروی الکتریکی اژدرماهی‌های موجود در اقیانوس اطلس شوک الکتریکی وارد می‌نمودند. مایکل وایزند عصب‌شناسی از موسسه تحقیقاتی رایت می‌گوید، در حال حاضر درمان‌هایی مانند ترانس جریان مستقیم برق روی جمجمه (TDCS) امیدواری‌هایی را به‌عنوان وسیله‌ای برای درمان افسردگی، صرع و دیگر اختلالات مغزی مقاوم در برابر دارو ایجاد نموده است و ایمپلنت‌های عصبی قابلیت‌های احتمالی بیشتری را نشان می‌دهند. با این ایمپلنت‌ها می‌توان برای ایجاد نوعی قدرت شنوایی برای افراد ناشنوا، صدا را به مغز انتقال داد و زمانی که به دوربینی کوچک متصل شوند، می‌توانند حتی شکل و حرکت را به مغز انتقال دهند که می‌تواند نوعی قدرت بینایی برای افراد نابینا فراهم کند. دانستن نحوه استفاده از این تکنیک‌ها در پزشکی، نشان‌دهنده درک کنونی ما از کارکرد مغز است ولی چیز واقعاً جذاب اینکه تحقیقات آینده می‌تواند چه توانایی‌هایی را برای ما به ارمغان بیاورد. transcranial direct current stimulation_02 TDCS شوک به خارج سر ابتدا دستگاهی کوچک به سر شما متصل می‌شود، مطمئن می‌شوید الکترودها در جای درست قرار گفته‌اند و سپس سوئیچری را فشار می‌دهیم. شوک کوچکی وارد مغز شما می‌شود، حالتی شبیه نشئه‌ای زودگذر را احساس می‌کنید. در این حالت، سردرگمی و اضطراب به‌طور کلی از ذهن شما زدوده می‌شود. شما ناگهان قادر به حل معماهایی می‌شوید که پیش از این سردرگمتان می‌کردند، می‌توانید الگوهای صدا را به خوبی تشخیص دهید و بله حافظه‌تان به‌طور شگفت‌آوری بهتر می‌شود. به گفته عصب شناسان و بخش عمده‌ای از جامعه هکرهای خود انجام (DIY) مغز، TDCS چیزی شبیه داستان‌های علمی تخیلی نیست بلکه واقعیت است. بسیاری از محققان هنوز در مورد تأثیر دراز مدت تحریک مغز شک دارند ولی بسیاری از تحقیقات امیدوار کننده نیز در این بین انجام‌گرفته است. واقعاً در زمان انجام شوک الکتریکی این مقدار کم اما مؤثر جریان الکتریکی چه تأثیری بر روی میلیون‌ها سلول مغز می‌گذارد تا عملکردشان را بهبود ببخشد. مایکل وایزند می‌گوید: «TDCS بیشتر رویکردی مشابه تفنگ شاتگان دارد تا تیغ جراحی.» محققان سعی می‌کنند ناحیه به‌خصوصی را هدف قرار دهند و سپس مطمئن شوند مقدار کافی الکتریسیته به آن ناحیه می‌رسد ولی طیف وسیعی (از این نیروی الکتریسیته) در طول مسیر به‌جای دیگری می‌رود. خوشبختانه نتایج اکثر آزمایش‌هایی که تاکنون در آزمایشگاه انجام‌شده، نشان می‌دهد این تکنیک ایمن است. به گفته وایزند، تاکنون این تکنیک بیشتر امیدواری را برای بهبود حافظه، تشخیص الگو و هوشیاری (توانایی توجه نشان دادن) را از خود نشان داده است. تیم وی تست‌های TDCS، را بر روی بیش از ۵۰۰ نفر انجام داده‌اند، از جمله افرادی مثل جاد أبو مراد گوینده معروف رادیو، این محققان نشان داده‌اند افرادی که تحت این آزمایشات قرار گرفته‌اند توانسته‌اند دو برابر بهتر از افراد معمولی قادر به یادگیری مهارت‌های جدید باشند. مطالعات دیگر هم نشان داده تحریک الکتریکی مغز می‌تواند همان انرژی را که یک فنجان قهوه را به فرد می‌دهد، بدهد. محققان دریافته‌اند افرادی که تحت آزمایش‌های تقویت قوه مغز قرار گرفته‌اند می‌توانسته‌اند، توانایی‌های ریاضیاتی خود را تا شش ماه بهبود بخشند. افزایش تمرکز می‌تواند برای شبیه‌سازهای تک‌تیراندازهای ارتش آمریکا هم مفید باشد. ارتش آمریکا همچنین دریافته، این تکنیک به خلبان‌هایش امکان بهتری برای درک تصاویر رادار را می‌دهد. نتایج امیدوار کننده، ارزان بودن این تکنیک و همچنین ساخت راحت دستگاه‌های تحریک‌کننده مغز دست ساز با قدرت باتری، علاقه خاصی بین جامعه هکرهای DIY پیدا کرده است. به خصوص برای گیمرها و افرادی که دوست دارند عملکرد مغزشان را تقویت کنند. این آزمایش‌های خود سر عصب‌شناسانی مانند وایزند را دچار تردید می‌کند. به هر حال، چرا که آنها به‌دقت تیم‌های تحقیقاتی نیستند و همچنین می‌توانند انتظارات غیرواقعی را برای این تکنولوژی به وجود بیاورد. وایزند می‌گوید: «چیزی که می‌دانیم این است که تغییر روش‌های کارکرد مغز می‌تواند باعث بهبود عملکرد آن شود.» ولی او همچنین می‌گوید «جالب‌ترین روز برای TDCS ها قطعاً در آینده رقم خواهد خورد» زمانی که محققان به درک بهتری از کارکردهای مغز برسند. تراشه ای در جمجمه راه‌هایی برای تأثیر بیشتر تحریک الکتریکی بر روی مغز نسبت به تحریک‌های خارجی وجود دارد، در این روش‌ها می‌توان تراشه کامپیوتری را درون جمجمه فرد قرار داد. ایمپلنت‌های مشابهی که پیش از این برای بهبود قدرت بینایی و شنوایی می‌توانست مورد استفاده قرار گیرد تا این حس‌ها را بهبود بخشد می‌تواند این توانایی‌های را به مرزهایی فراتر از قدرت معمول این تکنولوژی ببرد. به گفته مارکوس، یکی از اولین پیشرفت‌های عصبی که ممکن است با آن مواجه شویم، بهبود حافظه است. ارتش پیش از این تحقیقاتی را برای ایمپلنت‌های عصبی و الکترودها برای بازیابی حافظه افراد مبتلا به تروما انجام داده بود. مارکوس می‌گوید، ما نهایتاً باید قادر به ساخت ایمپلنت‌هایی باشیم که بتوانند حافظه را افزایش دهند و آن را قابل‌اعتماد تر سازند. مارکوس ادامه می‌دهد، سخت است بگوییم دقیقاً کی به این توانایی دست می‌یابیم، شاید نتوانیم در این دهه به آن دست‌یابیم و یا حتی دهه آینده. ابتدا باید چگونگی ذخیره حافظه و کد گذاری‌های مغز را درک کنیم. این مانع بزرگی برای بسیاری از تحقیقات بوده و سخت است بگوییم چه زمانی از این مرحله عبور خواهیم کرد. ولی دولت‌ها و مؤسسات تحقیقاتی دنیا مدل‌سازی و درک کارکردهای مغز را به‌عنوان یکی از اولویت‌های علمی دوران ما طبقه‌بندی نموده‌اند. مارکوس می‌گوید، زمانی که نحوه تغییر مغز در هنگام ذخیره اطلاعات را بدانیم و قادر به ایمپلنت باشیم، می‌توانیم مهارت‌های جدیدی را به مغز ایمپلنت کنیم، تا با این تغییر تطابق یابد. چالش‌های تکنولوژیکی و عصب‌شناسی مانند این شاید خیلی از ما دور باشد اما صحبت از پروژه‌ای ۵۰ ساله است نه ۵۰۰ ساله، پس زیاد هم فاصله‌ای نداریم! و آینده مهم نیست در مورد چه تکنیکی صحبت می‌کنیم، متخصصان هیچ‌وقت در مورد آن کاملاً مطمئن نیستند. وایزند با اشاره به TDCS می‌گوید، فکر می‌کنم این می‌تواند در برنامه‌های آموزشی گنجانده شود (ارتش از این طریق می‌تواند میلیاردها دلار صرفه‌جویی کند.)، درمان بیماری‌های مغزی مقاوم در برابر دارو و حرفه‌هایی که نیاز به تمرکز دارند نیز در اولویت هستند. مارکوس در مورد احتمال ایجاد ایمپلنت‌های عصبی ذوق‌زده است ولی او همچنین فکر می‌کند، دیدگاه ما با درک بیشتر کارکرد ذهن تغییر خواهد کرد. او می‌گوید: «فکر می‌کنم تکنیک‌هایی که الان داریم سی سال بعد خیلی ساده به نظر می‌رسند.» به هر حال اتفاقات خوشایندی در حال وقوع است و دنیا دارد با آن تغییر می کند! منبع

با این لینک میتونی مطلب رو کامل بخونی: http://bitlog.ir/%d9%87%da%a9-%d9%85%d8%ba%d8%b2-%d8%a7%d8%ab%d8%b1%d8%a7%d8%aa-%d8%a8%d8%a7%d9%88%d8%b1-%d9%86%da%a9%d8%b1%d8%af%d9%86%db%8c-%d8%af%d8%a7%d8%b1%d8%af/
© Bitlog