تقریبا بیست گونه ماهی پیرانا در بلند‌ترین رودخانه جهان آمازون وجود دارد. از این میان، تنها چهار تا پنج گونه پیرانا خطرناک اند. بیشتر آن‌ها بی‌ضرر و رام هستند و خطری برای انسان‌ها و سایر موجودات دیگر به شمار نمی‌روند. Pygocentrus nattereri یک گونه خطرناک پیرانا است که به پیرانا شکم قرمز شهرت دارد. این نوع از ماهی پیرانا عصبانی، شرور و مهاجم است. پیرانا همه چیز خوار است؛ از ماهی‌ها و گاو‌ها گرفته وگاهی انسان‌ها که جزو غذای پیراناهای گرسنه محسوب می‌شوند.

بنا بر این گزارش، در فصل کوچ وقتی گله‌های حیوانات از وسط رودخانه عبور می‌کنند، یکی از آن‌ها که به دلیل ضعف و یا بیماری کند‌تر حرکت می‌کند و یا آن دسته که گردنشان را خم می‌کنند تا آب بنوشند، طعمه مناسبی برای پیرانا‌ها هستند. همین کافی است تا یک دسته پیرانای گرسنه به اوحمله ور شوند و مثل چنگ انداختن با ضرباتی کوتاه و متعاقب او را در چند دقیقه به استخوانی بدون گوشت تبدیل کنند.

دانشمندان ماهی پیرانا را دارای نقش مثبت در طبیعت می‌دانند. از نظر دانشمندان پیرانا با خوردن عناصر ضعیف و بیمار طبیعت عرصه را برای موجودات قدرتمند باز کرده و به استحکام طبیعت وحشی کمک می‌کند.

 

 
پیرانا به دلیل داشتن دندان‌های تیز و تیغ مانند معروف است. مردمان بومی آمازون از دندان‌های پیرانا برای تهیه اسلحه و ابزار استفاده می‌کنند. پیرانا وقتی شکار می‌شود و در بیرون آب هم تا دقایقی خطرناک است و احتمال حمله کردن دارد، ممکن است با یک پرش ناگهانی به ماهی گیران به آنان آسیب جدی وارد کرده و قطعه‌ای از صورت و یا دست و پای آنان را قطع کند.

 وقتی شکارچی شکار می‌شود

پیرانا آسیب ناپذیر و روئین تن نیست. پیراناهای جوان معمولا طعمه کایمن‌ها (تمساح‌های کوچک و گونه‌ای از الیگاتور‌ها) می‌شوند. در فصل‌های خشک سال که آب رودخانه پایین می‌آید، پیرانا‌ها به دلیل کمبود اکسیژن می‌میرند و کایمن‌ها با اجساد ماهی‌های مرده مهمانی بزرگی برای خود بر پا می‌کنند.
 

  tabnakbato