اختصاصی «تابناک باتو»؛ مقیاس‌های زیبایی از منطقه‌ای به منطقه دیگر و از فرهنگی به فرهنگ دیگر متفاوت است. در حالی که در بیشتر مناطق دنیا زنان و دختران آرزوی داشتن اندامی ایده آل را در سر می‌پرورانند، در کشور موریتانی در غرب آفریقا «چاق بودن» یک ویژگی مثبت در زنان به شمار می‌رود.

 

۱۶۰۰۰ کالری در روز...، نوشیدن۲۰ لیتر شیر شتر و دوکیلو گرم ارزن روزانه برای یک کودک  

 

                                

 

در تعطیلات تابستانی و یا در موسم باران دختران به این مراکز می‌روند تا چاق شوند. هر کسی از خوردن تمرّد کند مجازات می‌شود. او را به مکان متروکی در‌‌ همان نزدیکی می‌برند تا گرسنگی بکشد و بنا به زعم آن‌ها قدر و منزلت غذا را بیش از پیش بداند. اگر عذرخواهی کند، مشکلی به وجود نخواهد آمد و او می‌تواند دوباره به مرکز چاق شدن دختران بازگردد. در این صورت زن میانسال با چهره‌ای خندان به استقبال او می‌آید و می‌گوید: «دخترم! سرپیچی نکن... چاقی برای توخوشبختی و سعادت می‌آورد، تو که نمی‌خواهی بدبخت شوی؟!»

 

 
یک چوب ضخیم نقش مهمی در چاق شدن دختران بازی می‌کند. صاحبان کمپ که زنان میانسال هستند با این چوب روی ساق پا‌ها، ران‌ها و... فشار می‌آورند تا بنا به گفته آن‌ها بافت‌های بدن دختران شُل شود و فرآیند چاق شدن سرعت بیشتری بگیرد. آن‌ها در ضمن این کار از یک شیوه تنبیهی هم استفاده می‌کنند؛ از جمله قرار دادن چوب لای انگشتان و فشار دادن آن در بد‌ترین شکل ممکن. دخترانی که طبق برنامه پیش می‌روند تا ۱۲ سالگی به وزن هشتاد و در ۱۵ سالگی به وزن بیش از ۱۰۰ کیلوگرم می‌رسند. در این وقت چهره آن‌ها شبیه زنان سی ساله و یا بیشتر به نظر می‌رسد.

 

با وجود عجیب بودن این آداب ورسوم مردم موریتانی برای آن احترام زیادی قائلند. هر چقدر یک زن چاق‌تر باشد جود و سخاوت همسرش را نشان می‌دهد. ترک‌های پوستی سفید رنگ ناشی از چاقی نشانی از خوشبختی زن موریتانیایی است.

 

اما در سالهای اخیر آگاهی زنان موریتانی بیشتر شده است. رسانه‌های جمعی وگسترش شبکه‌های ارتباطی، نقش مهمی در آگاهی بخشی به این زنان بازی می‌کند. آن‌ها دیگر نمی‌خواهند به اجبار چاق شوند. زنان در موریتانی توانسته‌اند ۲۰ درصد از صندلی‌های پارلمان را به خود اختصاص دهند. محمد المنیر استاد علوم سیاسی در موریتانی می‌گوید: چاق شدن اجباری زنان در دهه پنجاه میلادی بسیار دیده می‌شد. امروز دختران موریتانی نگاه متفاوتی دارند. آن‌ها از چاقی به این سبک و سیاق فرار می‌کنند.

مونینا متبت عبدالله مشاور سلامت و توسعه موریتانی که خود نیز از قربانیان چاق شدن اجباری بوده است می‌گوید: خوشحالم بگویم که دوران این مسأله به پایان رسیده است و ما شاهدیم که بخش قابل توجهی از مردم موریتانی از آن شانه خالی می‌کنند.

تابناک باتو