کرم ضدآفتاب اولین بار در ابعاد وسیع در دوران جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفت. در آن زمان ارتش ایالات متحده مواد مختلف را تست می‌کرد تا ببیند کدامیک می‌تواند جلوی سوختگی با نور آفتاب را بگیرد.

یکی از مواد که مورد استفاده قرار می‌گرفت "پترولاتیوم دامی سرخ" نام داشت و بخشی از جعبه کمک‌های نجات برای خلبانان سقوط‌کرده در نظر گرفته شد. این ماده یک نوع ژل پترولیوم است که قبلا برای درمان سوختگی و برش استفاده می‌شد. معلوم شد که این کرم برای جلوگیری از اشعه ماوراءبنفش نیز کارساز است، اما به خاطر چربی زیادش استفاده از آن بسیار ناخوشایند بود.

بعد از جنگ یک داروساز نیروی هوایی آمریکا به نام بنیامین گرین پترولیوم را با روغن نارگیل و کره کاکائو مخلوط کرد. هدف او آوردن این محصول به حوزه سرگرمی بود، برای آن کسانی که می‌خواهند زیر نور آفتاب رنگ بگیرند بدون آنکه بسوزند.

بعد از آن، کرم‌های بسیار قوی‌تر و موثرتری ابداع شده است. کرم ضدآفتاب امروزی علاوه بر مواد اورگانیک برای جذب اشعه ماوراءبنفش، مقادیر جزئی اکسید سرب دارد تا نور را بازتاب دهد.